Welkom bij Schlaman

‘Zoete dromen chocolatier over Gronings chocolademuseum’

Een uniek chocolademuseum moet over een aantal jaren een aanwinst zijn voor Groningen. Het museum vol zoete dromen biedt een overzicht van de geschiedenis van chocola van de Maja-cultuur tot het heden. In de voorbereidende fase, die een kleine drie jaar gaat duren, wordt druk” gezocht (zelfs via internet) naar enthousiaste,supporters en
sponsoren. Iedereen kan nu al lid worden van een vriendenkring.

‘Ik heb echt passie voor chocolade’, vertelt initiatiefnemer Wim Schlaman van het Schlaman Bonbon Atelier in de Brugstraat, waar hij samen met zijn vrouw Rie bijzondere objecten en bonbons maakt. Hij verwierf bekendheid met het in chocolade herscheppen van karakteristieke gebouwen als het provinciehuis. Hij werkt nu aan een chocomodel van het station, een klus waar zo tweehonderd uur werk in gaat zitten.

Heerlijkzoet
‘Ik verzamel al jarenlang alles wat met chocolade te maken heeft, zowel het gereedschap om bonbons en chocolade te maken als literatuur erover, tot videomateriaal toe,’ zegt de Leekster. Zo ontstond een grote collectie, al een mini-museum te noemen, gewoon in de winkel.
‘Het chocolademuseum moet een ambachtelijke en educatieve functie krijgen’, aldus Schlaman, die straks workshops en demonstraties wil geven, maar zijn ambacht de komende jaren nog volop uitoefent. Het ruikt heerlijk zoet in zijn zaak.
De vloeibare chocolade stroomt door de mixers. Figuurtjes met uiteenlopende vormen staan op de plank: dieren, huisjes en bootjes en nog veel meer. ‘Die grote haan is mijn pronkstuk’,” vertelt de ambachtsman en wijst op een enorme vorm. Het handwerk wordt met bijzonder gereedschap gedaan. De mogelijkheden zijn onbeperkt. ‘Ik heb zelfs een vuurtorenvorm van een meter hoog’.

De verzameling bestaat onder meer uit 2500 metalen vormen. Dit kan een topcollectie vormen voor een museum waarin de chocolade centraal staat. Schlaman: ‘Ze komen uit het hele land, maar ook uit onder meer Duitsland. Deze metalen vormen zijn gemaakt tot ongeveer 1950, sindsdien zijn ze van plastic.
Ik restaureer ze zelf, soms is dat veertig uur werk.’,De chocolatier kan aan het gebruikte materiaal zien uit welke tijd
de vormen afkomstig zijn. ‘De oudste die ik hier heb zijn uit 1860 en nog bruikbaar. Een leuk voorbeeldje is deze Sinterklaas uit 1890, nog zonder baard lacht Schlaman. Een grappig vormpje beeldt een arm ventje uit, dat billenkoek krijgt. Kom daar nog maar eens om in deze politiek correcte tijden.
Het ambacht van chocolatier is uiterst zeldzaam métier. ‘De productie van dit soort chocolade-objecten is door de industrie overgenomen. De jonge mensen komen niet meer aan deze vormen, bovendien zijn er veel naar verzamelaars in Amerika verdwenen. Bovendien komt het maken van chocolade nauwelijks meer aan de orde bij de opleiding tot banketbakker, in de handboeken vind je er nog maar een paar bladzijden over.’
Maar dat is al een paar generaties zo: Schlaman moest het maken van chocolade zelfs al leren uit bij elkaar gesprokkelde artikelen uit de vakbladen. Voor banketbakkers zou het maken van chocolade toch niet meer uitkunnen, zo werd gezegd. ‘Ik heb het ambacht inmiddels wel kunnen doorgeven aan leerlingen mliet land, die het in hun vrije tijd kwamen leren.’ Nu al zijn er mensen in opleiding, die over enkele jaren de rondleidingen gaan verzorgen in het museum.’Regelmatig komen ze hier, en dan stel ik ze vragen over objecten in de zaak, om te kijken wat ze ervan weten en wat ik ze nog moet leren,’ aldus Schlaman.

Stamboekvee
De familie Schlaman wil in september 2002 stoppen met de zaak en zich dan aan het meuseum wijden. ‘We
zoeken een plek waar we het museum kunnen vestigen . We hopen dat er mensen ons ter wille kunnen zijn’.
Wie kopen toch al die aparte objecten? ‘Mensen die iets speciaals willen voor een bijzondere gelegenheid.
Vorig jaar liep er een man langs de etalage, die met verbazing keek naar onze chocoladekoe. Hij wilde er direct
35 bestellen, om aan mensen te geven die net als hij in het Friese Stamboekvee zaten. Maar ja, ik kan er maar
een per dag maken, dus dat kon niet meer binnen veertien dagen, zoals hij graag gewild had’.

Bonbon kunstenaars Wim en Rie Schlaman tussen de pronkstukken in hun zaak aan de Brugstraat

Gepuliceerd in De Groninger Gezinsbode