‘Een wereld van chocolade’

Een wereld van chocola (door Marja van der Veen)
Er hangt een speciaal sfeertje in de Brugstraat. Mooie winkels. Het bonbon-atelier is er een van. De meeste mensen blijven altijd even staan om te kijken. Er is ook zoveel. Kunst. Kunst van chocola. Binnen staat Rie Schlaman rustig en vriendelijk
al jaren achter de toonbank. Je kan er een praatje maken, rondkijken, iets lekkers uitzoeken. Met weinig op zak mag l bonbon ook.
Als jochie van twaalf wist Wim Schlaman al dat hij dit vak wilde doen. Thuis zagen ze liever dat hij studeerde, maar na een opleiding voor banketbakker sloeg het chocolade-virus voorgoed toe. Geen dag heeft hij er spijt van gehad. “Passie”, zegt Wim met glanzende ogen, “Passie vereist passie. Alleen de lucht van chocola al!”
Rie houdt van jasmijn, van wit en lichtgroen, van de ijsbeelden in de Hortus, van hoe stil en wit ze daar staan. Daar kan ze heel emotioneel van worden.
Dat hun kinderen andere dingen zijn gaan doen vinden ze wel jammer. “Elders is meer te verdienen,” zucht Wim. “Overnemen voor een vreemde is nu niet meer te doen. Denk alleen maar eens aan de antieke vormen die ik gebruik. Aan alles!”
Toch legt hij nog steeds zijn vorkje neer voor mensen met problemen. Die hebben ze zelf ook volop gehad. Vaak was het er-op of er-onder. Nu kijken ze met plezier terug. Geen dag spijt!
Wim draait een sigaretje en vertelt: “Het bedrijf heeft ons geestelijke waarden en vrijheid gegeven. Zeventien waren we toen we elkaar leerden kennen. We hebben nog gedanst in Huize Maas op de Vismarkt.” Hij lacht even, kijkt naar Rie, “Volgend jaar zijn we 40 jaar getrouwd. Verleden week zijn we voor het eerst van ons leven samen uit eten geweest. Bij de Chinees. Ons lievelingseten. Vakantie? Rie heeft niet eens een pas. We wonen in Eelde. Ik heb de tuin die heel verwaarloosd was, zelf aangelegd.
Een hobby van me. Gek zijn we op bloemen en planten. Een boom planten is wel het mooiste wat er is. Bomen die de hemel ingroeien. Tijdloos. Plato zei het al. De blauwe hemel is toch de bevrijding van het al te menselijke.”
Ditmaal draait hij ook een sigaret voor mij, en gaat verder: “Als we willen, gaan we gewoon dicht. Veertien dagen in januari, met pasen, en dan ’s zomers natuurlijk, als het echt warm wordt. Met chocola is het dan moeilijk werken. We willen ook geen risico. Laatst stond er nog een dame aan de overkant 2 uur lang te kijken naar wat er hier zo allemaal zou kunnen gebeuren met de chocola als het warm is. Hoe vindt je zo’n mens?” Hij trekt z’n schouders op.
“Nu ben ik bezig met het station Groningen.” Hij laat een rol papier zien, vertelt over bouwtekeningen, karton en patronen, snijden en monteren, en ik kan hem niet meer volgen. Hij is de kunstenaar. Ik niet.
Als ze 65 zijn, houden ze er mee op. Hun grootste droom is een chocolade museum. Uniek voor Nederland. Zoveel antiek materiaal, vakkennis, geschiedenis van de chocola vanaf de Maya cultuur tot heden… Er is zelfs een bank die het idee wel interessant vindt. Ze zijn op zoek naar sponsors, vrienden en liefhebbers. En bovenal… een droom om te verwezelijken.
Als ik de deur achter me dicht trek zie ik eerst stromen van woorden, en dan zie ik overal chocola. Stromen van chocola!
PS. Over het chocolade museum ligt een meer uitgewerkt plan in de winkel (Brugstraat 3) ter inzage.

Gepuliceerd in de A krant